O tym, jakie rośliny warto zasiać dla pszczół i innych owadów zapylających

Część roślin miodo- i pyłkodajnych już można siać. Inne już niedługo.

Zachęcamy do siania m.in. poniższych roślin.

nasiona

nasiona_2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Esparceta (sparceta)

Na kwaśnych glebach nie urośnie bez wcześniejszego wapnowania podłoża. Wydziela nektar obficie, a przy sprzyjającej pogodzie dzienny przybytek ula na wadze dochodzi do 4 kg. Sparcetę uprawia się zwykle na glebach wapiennych, kamienistych, które są dla koniczyny za suche, a dla lucerny za płytkie. Na ha wysiewa się 60-70 kg nasion. W rejonach, gdzie uprawia się sparcetę, uzyskuje się duże zbiory jasnego miodu jednogatunkowego o bardzo przyjemnym aromacie.


Facelia błękitna

królowa roślin miododajnych. Nadaje się do powiększenia pożytku gł. i wypełnienia okresów bezwziątkowych w ciągu całego lata (można ją siać w różnych terminach, obliczając je tak, aby zakwitła w pożądanym czasie), a siana jako poplon zakwita we wrześniu i daje cenny pożytek jesienny. Należy jednak pamiętać, że rośliny wysiane późno mają coraz to mniejszą wydajność miodową, a wysiane w sierpniu już może nie zdążyć zakwitnąć. Do celów wyłącznie pszczelarskich wystarczy 2-3 kg dobrze kiełkujących nasion na ha.


Gorczyca biała

kwiaty gorczycy są zbudowane podobnie jak rzepaku. Wydzielają one wiele nektaru i są chętnie odwiedzane przez pszczoły, co przyczynia się do uzyskania dużych plonów nasion. W dni ciepłe obficie wydziela nektar.Najlepiej rośnie na glebach piaszczysto-gliniastych, bogatych w wapń, o odczynie obojętnym lub podobnym do obojętnego.

Norma wysiewu: 6-9 kg/ha przy rozstawie 25-35 cm.


Lucerna siewna

należy do dobrych roślin miododajnych, lecz wydajność plantacji przeznaczonej na paszę jest bardzo mała, ponieważ kosi się rośliny przed kwitnieniem. Ocenia się, że pszczoły mogą zebrać z lucerny ok 70% produkowanego przez nią nektaru. Wysiewa się 10-20 kg/ha.


Nostrzyk biały (2-letni)

należy do najlepszych roślin miododajnych rosnących w naszym klimacie, nie przestaje nektarować nawet w czasie suszy. Miód z nostrzyka białego zaliczany jest to jednego z najlepszych, odznacza się aromatem przypominającym wanilię. Jego niewielka domieszka do innych miodów poprawiłaby znacznie ich smak i aromat. Wprowadzenie nostrzyka do płodozmianu rolnego poprawiłoby znacznie nasze ubogie pastwiska pszczele. Do celów pszczelarskich można wysiewać nostrzyk razem z facelią.

Zaleca się wysiewać ok. 20-25 kg/ha.


Nostrzyk żółty

Nostrzyk żółty znany także jako nostrzyk lekarski, nostrzyk zwyczajny, tatarska trawa, nozderek, to dwuletnia roślina wykorzystywana jako roślina lecznicza oraz roślina miododajna, wabiąca pszczoły.

Może tworzyć formy mieszańcowe z nostrzykiem białym. Podobnie jak nostrzyk biały, również nektaruje w czasie suszy ze względu na długi korzeń palowy. Roślina wydziela przyjemny zapach świeżego siana. Wydajność miodowa nostrzyka żółtego jest taka sama jak białego.

Zaleca się wysiewać ok. 20-25 kg/ha.


Ogórecznik lekarski

Ogórecznik odznacza się dużą miododajnością: jeden kwiat wydziela do 12 mg nektaru. Nektarowanie trwa od świtu do nocy i nie ustaje nawet w dni chłodne. Na 1 ha potrzeba ok. 10 kg nasion. Przycinając lub podkaszając rośliny można przedłużyć kwitnienie aż do jesieni.


Słonecznik

określany przez niektórych pszczelarzy jako „fabryka pyłku”, gdyż jest doskonałym jego źródłem. Dawniej uprawiano w Polsce słonecznik głównie w ogrodach, jednak coraz częściej można spotkać plantacje towarowe, które zwiększają wydatnie zasoby pożytkowe na polach uprawnych w drugiej połowie lipca, gdzie w tym okresie często występuje pożytkowa pustka.

Wysiewa się 20-25 kg nasion w rozstawie 40-50 cm (np. siewnikiem rzędowym) lub 10-15 kg/ha w rozstawie do 70 cm (siewnikiem punktowym).


Koniczyna czerwona

Obecnie hodowane pszczoły długojęzyczkowe mogą uzyskać z koniczyny czerwonej obfite zbiory miodu. Roślina ta uprawiana na dużych obszarach daje niekiedy w drugiej połowie lata jedyny główny i niezawodny pożytek. Na ha wysiewa się 10-12 kg nasion.


Koniczyna biała

jedna z głównych roślin pożytkowych. Miód z koniczyny jest łagodny w smaku i aromatyczny. Zawiera mniej wody niż inne gatunki miodów. Uprawa koniczyny białej udaje się na terenie całego kraju, zimę znosi znacznie lepiej niż koniczyna czerwona.

Norma wysiewu: 8-12 kg/ha.


Dzwonek ogrodowy (mieszanka)

Roślina dwuletnia, wyrasta do wysokości 50-90 cm. Spotyka się kwiaty fioletowe, różowe i białe z koroną na brzegu zawiniętą. Dzwonki ozdobne wydzielają nektar bardzo obficie. W lasach, na łąkach i w zaroślach spotyka się liczne dziko rosnące gatunki dzwonków, które są również miododajne.


Chaber wielkogłówkowy (Macrophala, wielkokwiatowy, żółty)

Wymaga stanowiska słonecznego i ciepłego. Dobrze znosi suszę. Roślina dorasta do 100-150 cm. Po kwitnieniu należy przyciąć pędy, inaczej będą usychać i brązowieć. Najlepiej komponuje się w większych grupach, ale może też rosnąć pojedynczo. Ładnie wygląda również po przekwitnięciu.


Gryka

jedna z lepszych roślin miododajnych. Z agrotechnicznego punktu widzenia uprawa gryki ma wiele zalet. Roślina ta posiada dużą zdolność pobierania składników pokarmowych z form trudno dostępnych, co umożliwia obniżenie kosztów nawożenia mineralnego. Dzięki wytwarzaniu obfitej masy nadziemnej ceniona jest w zmianowaniu jako roślina głusząca chwasty i w ten sposób oczyszczająca pole.
W niewielkim stopniu jest porażana przez szkodniki i choroby. Jest rośliną fitosanitarną, przeciwdziała rozwojowi nicieni w glebie, przez co może stanowić przerywnik w zmianowaniach z dużym udziałem zbóż.
Udaje się na glebach słabszych nawet piaszczystych.

Kwiaty nektarują w godzinach przedpołudniowych, w dni pochmurne nieco dłużej. Na 1 ha wysiewa się 50-75 kg nasion.


Seradela

kwiaty seradeli wydzielają sporo nektaru, lecz jest ich na roślinie niewiele, a więc i wydajność miodowa z ha jest mniejsza niż w porównaniu z innymi roślinami miododajnymi. W rejonach o glebach lżejszych, gdzie uprawia się ją na dużych obszarach, może dostarczyć nieraz miodu towarowego w drugiej połowie lata lub dać poważny wziątek uzupełniający zapasy zimowe.


Przegorzan pospolity

Dorasta do 150-180 cm. Preferuje stanowiska w pełni nasłonecznione i przepuszczalną glebę, ale dobrze znosi również ubogą glebę i suszę. Mocno się rozrasta, tworząc okazałe kępy, jednak nie jest rośliną ekspansywną.

Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym w podłożu wapiennym, luźnym, przepuszczalnym, suchym, piaszczystym lub żwirowym. Gdy długo utrzymuje się wysoka temperatura, konieczne jest podlewanie rośliny, ponieważ w czasie suszy dolne liście obsychają. W pozostałych okresach nawadnianie nie jest potrzebne.

Przegorzan pospolity jest rośliną w pełni mrozoodporną. Kwitnie od lipca do września. Kwiaty są zebrane w srebrzystoniebieskie, kuliste kwiatostany średnicy 2–4 cm, osadzone na końcach pędów kwiatostanowych.


Hyzop lekarski

Hyzop lekarski to wieloletnie zioło pochodzące z rodziny jasnotowatych, które swoim wyglądem przypomina niewielki półkrzew. Hyzop lekarski osiąga wysokość osiągającą nawet do 1m. Liście zioła są wąskie oraz spiczaste, łodygi sztywne, cienkie oraz wzniesione ku górze. Kwiaty zioła pojawiają się od lipca do października na szczytach wyprostowanych łodyg.

Silny zapach zioła przyciąga pszczoły, które produkują słodko pachnący miód z zebranego nektaru.Podobnie jak większość ziół z rodziny miętowatych, hyzop lekarski zawiera dużo aromatycznych olejków eterycznych w swoich liściach, łodygach oraz kwiatach.

Dobrze udaje się na glebach lekkich, zasobnych w wapń. Na jednym stanowisku może rosnąć ok 10 lat. Miód z hyzopu jest aromatyczny i należy do najlepszych.


Żmijowiec – mix (jednoroczny)

Roślina jednoroczna, miododajna, o pokroju wzniesionym, krzaczastym o wysokości od 30 do 35 cm, tworząca pachnące, grzbieciste, dzwonkowate kwiaty, kwitnące od końca czerwca do października. Wysiew nasion wprost do gruntu w końcu kwietnia-na początku maja w rozstawie 15x20cm. Przy zbyt gęstych wschodach należy usunąć nadmiar roślin.

Wydziela nektar bardzo obficie. Pszczoły odwiedzają go od świtu do późnego zmierzchu. Jest mało wrażliwy na suszę.

Swoją nazwę zawdzięcza wystającym z korony pręcikom przypominającym język żmiji, oraz temu, że w przeszłości używany był przeciw ukąszeniom żmii.

Na 1 ha wysiewa się 2 kg nasion.


Szałwia lekarska

Należy do roślin wybitnie miododajnych, jednak na plantacjach zielarskich nektar nie może być przez pszczoły wykorzystany z uwagi na zbiór ziela w terminie zakwitnięcia pierwszych kwiatów. Warto więc samodzielnie nasadzać szałwię w pobliżu pasiek.


Lebiodka (oregano)

Może być uprawiana specjalnie dla pszczół. Nektaruje bardzo obficie i jest masowo oblatywana przez pszczoły (na 1 m² może być nawet 80 pszczół!). Podczas kwitnienia można zaobserwować niemal cały krzaczek „oblepiony” pszczołami, na jednym kwiatostanie pracuje nawet po kilka robotnic.

Cała roślina odznacza się aromatycznym zapachem, podobnym do macierzanki.

Oregano jest również rośliną leczniczą, wykorzystywaną w zielarstwie i kosmetyce, jak również jako przyprawa kuchenna stosowana do przyprawiania sosów, pizzy, sałatek i mięs.


Macierzanka piaskowa

Jest licznie odwiedzana przez pszczoły. W miejscach nasłonecznionych pokrywa teren zwartym kobiercem. Często spotyka się do 20 pszczół na 1 m². Tworzy gęste i bardzo zwarte darnie o wysokości 10–30 cm. Po roztarciu pędów wydziela się charakterystyczny, przyjemny zapach.


Melisa lekarska

Kwiaty są atrakcyjne dla pszczół. Informuje o tym łacińska nazwa rośliny nawiązująca do greckiego słowa mélissa lub méllita czyli pszczoła miodna, co wskazuje na ścisły związek rośliny z tymi owadami. W starożytności nowe ule nacierano melisą, aby zachęcić pszczoły do ich zasiedlania, a współcześnie zaleca się pszczelarzom nacieranie rąk liśćmi melisy, gdyż jej zapach działa uspokajająco na pszczoły.


Kocimiętka

Kocimiętka jest bardzo chętnie odwiedzana przez pszczoły – na jednej roślinie pracuje zawsze kilkanaście robotnic. Cała roślina pokryta jest srebrnoszarymi, gęstymi włoskami oraz odznacza się silnym, charakterystycznym zapachem, szczególnie lubianym przez koty – do czego nawiązuje polska nazwa rodzajowa rośliny. Kwiaty kocimiętki zebrane są w gęste nibyokółki, kwitną w maju-czerwcu a po jedno- lub dwukrotnym przycięciu kwitnienie przedłuża się do września. Więcej informacji na temat kocimiętki przeczytają Państwo w nr 4/2013 „Pasieki”.


Czyściec wełnisty

Gatunek jest mrozoodporny a liście utrzymują się również zimą. Czyściec nie jest wymagającym gatunkiem, daje sobie radę zarówno na stanowisku słonecznym jak i półcienistym. Gatunek jest mrozoodporny a liście utrzymują się również zimą.

Płożąca się bylina pokryta przez srebrzystobiałe włoski nazywane kutnerem. Dzięki włoskom roślina wygląda jakby była okryta wełną, stąd prawdopodobnie polska nazwa gatunkowa „wełnisty”. Liście czyśćca są duże, lancetowatojajowate, grube i miękkie. W okresie kwitnienia (połowa VI-VIII) rośliny podwyższają się, gdyż wyrastają z nich pędy kwiatostanowe osiągające 30-50 cm wysokości.

Niepozorne różowoliliowe kwiaty usytuowane są w kątach liści tworząc nibyokółki a w ostateczności nibykłosy. Łacińska nazwa rodzajowa rośliny wywodzi się od greckiego słowa stáchys=kłos i nawiązuje właśnie do wyglądu kwiatostanów.

Kwiaty są chętnie oblatywane przez robotnice pszczoły miodnej. Wydajność miodowa gatunku wynosi około 140 kg z 1 ha. Czyściec najlepiej rośnie na stanowiskach suchych i słonecznych.


Cząber ogrodowy

Roślina jednoroczna. Bardzo dobrze znosi suszę. Warto siać cząber w pobliżu innych roślin, np. warzyw, gdyż odstrasza mszyce

Prawdopodobnie cząber znany był już w starożytnym Rzymie, bowiem pierwszym znanym miejscem jego uprawy w Europie był Półwysep Apeniński. Cząber wymaga stanowisk ciepłych, słonecznych, o glebie żyznej, przepuszczalnej, bogatej w wapń. Mimo tych wymagań dobrze udaje się w polskich warunkach.


Jeżówka purpurowa

Jeżówka znosi suszę, silne wiatry i mróz. Dobrze rośnie na glebach piaszczysto-gliniastych lub gliniastych, dość żyznych, wapiennych lub lekko kwaśnych, umiarkowanie wilgotnych. Preferuje stanowiska słoneczne, choć będzie rosła także w półcieniu. Zaleca się przycinanie roślin jesienią lub wczesną wiosną.


Odętka wirginijska

Tworzy kępy nierozgałęzionych pędów ze znajdującymi się na ich szczycie kłosami kwiatów. Lubi stanowiska słoneczne lub lekko zacienione. Może rosnąć np. pośród drzew. Preferuje gleby przepuszczalne piaszczysto-gliniaste, ale rośnie i na innych glebach.


Lubczyk lekarski

Nasiona siejemy na rozsady jesienią, a wczesną wiosną możemy wsadzać już do ziemi. Lubi stanowiska słoneczne. Należy go regularnie podlewać.

Bardzo aromatyczny, zapachem przypomina selera i pietruszkę. Smak lubczyku jest nieco ostry i gorzki. Liście dodaje się do zup, sosów, surówek i sałatek, gulaszów i potraw mięsnych.


Tymianek właściwy (tymianek pospolity, macierzanka tymianek)

Wykorzystywany jako roślina lecznicza i przyprawa kuchenna. Plantacje zielarskie dostarczają pszczołom niewiele pożytku z uwagi na termin ścinania roślin, dlatego warto nasadzać go w pobliżu pasiek. Jest bardzo licznie odwiedzany przez pszczoły. Dostarcza głównie nektaru.


Ruta zwyczajna

Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale jest bardzo tolerancyjna co do stanowiska. Dostarcza pszczołom zarówno nektaru, jak i pyłku. Kwiaty dobrze nektarują przy słonecznej, ciepłej pogodzie. Ruta przystosowała się do naszego klimatu i jest mrozoodporna, ale podczas bardzo mroźnych zim może przemarzać i warto okryć ją więc przed nadejściem zimy.


Chaber bławatek

To roślina jednoroczna należąca do rodziny astrowatych (Asteraceae). Dorasta do wysokości 90 cm, ma szarozielone lancetowate liście i wzniesioną łodygę. Roślina przyciąga pszczoły i inne owady. Kwitnie od maja do sierpnia.

Mimo delikatnego wyglądu nie ma dużych wymagań i jest łatwy w uprawie. Preferuje stanowiska słoneczne i gleby przepuszczalne, ubogie w składniki pokarmowe. Roślinę wysiewa się wprost do gruntu wczesną wiosną. Gdy sadzonki podrosną, warto je uszczykiwać, aby pobudzić krzewienie.

Dostarcza pszczołom nektaru i dużej ilości pyłku, z którego pszczoły formują białawe obnóża. Nektar jest bardzo łatwo dostępny dla pszczół i całkowicie wypełnia rurkę korony. Miód z bławatka jest jednym z lepszych naszych miodów, charakteryzuje się przyjemnym nieco migdałowym aromatem i lekką goryczką.

Źródło: Pasieka24.pl

 

 

You may also like...

1 Response

  1. Post zdecydowanie przykuł moją uwagę. Pozdrawiam!

Dodaj komentarz